"Biliyorum"

Güneşe dokunmak, imkansız gibi görünüyor.
oysa, aşılsa su dağlar, taşsa denizler, ıslansa ovalar,kurak topraklar...
vuslatı olsa çöl çiçeklerinin, yeşerse boy verse... Filiz verse güneşe...
Biliyorum,
Sen güneşe değil, güneş sana dokunacak... yüreğim...

Şefkat sıcaklığında elleri alnına dokundukça,
teninin her bir gözeneği bir damla daha ter akıtabilmek için birbiri ile yarışacak.

"Yaşamak bu"

Sen içimde attıkça, hislerimle harmanlanan düş bahçelerinde çocuklaşırım...
İpini sımsıkı tuttuğum, gölgesiz bir uçurtma özgürlüğünde gülümser kadın yanım...
Bıraksam, bilirim yetim kalacak gözlerim...Gözyaşım zaten yetim...
Sen içimin ıssız sokaklarında bir benim görebildiğim beyaz gölgem.
Hüzün düştükçe içime kaldırımları yıkayan yağmur ıslaklığında titrer sözlerim.

"Yüreğim"

İçine sevgi tohumları ektiğim vefâlı toprağım... Yeşeren her filiz, sen attıkça boy verdi yarınlara.
Coğrafyası olamayan bir duygu bizim ki... İklimsiz ...Belki yarınsız...
Şu ana tutunarak büyüyen,
Büyüdükçe zamana boyun büktüren bir duygu...
Sen köpürdükçe kızgın bir nehir gibi, aşındırdıkça kıyılarımızı
ben kopan köklerimizi yeniden büyüteceğim.
Bahara dönük yüzünde ki o naif tebessümü,
ve ardından çakan kızıl şimşeği,

"Duyuyorum"

 - Seni yakamam, sakınırım...dallarına dokunamam gülüm solarsın-

Sen dağlarında gri bulutlara sürsende gözyaşını
Ben ovalarında her mevsim yeni bir renge bürünüp
Yeniden, yeniden açacağım....

.

Leyla Usta

Nefesimden Yüreğime Mektuplar-1

Eski zamanların dondurucu bir kışından bütün hayvanlar çok etkilenmiş, büyük kayıplar vermişler.Ama en çok kayıp veren kirpilermiş. Çünkü onların pek çok hayvan gibi kalın kürkleri yok, kendilerini sıcak tutması zor olan dikenleri var. Bu durumdan en az zararla kurtulmak için kirpiler meclisi toplanmış,çözüm aramaya başlamışlar.
Tartışa tartışa, nihayet gece olunca tüm kirpilerin bir araya toplanmasına, birbirlerine yakın durarak geceyi geçirmelerine karar verilmiş. Böylece
kirpiler birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak, aralarındaki hava akımını önleyerek donmaktan kurtulacaklarmış.
İlk geceki deneyimlerinde bunun işe yaradığını görmüşler.Ama başka bir problem çıkmış ortaya.
Üşüyen kirpiler birbirlerine fazla yaklaştıklarından yaralanmalar gerçekleşmiş.
Daha sonraki gece yaralanma korkusundan birbirlerinden uzak durmuşlar ama bu sefer de donmalar meydana gelmiş.
Ne var ki, her gece kah uzaklaşa kah yakınlaşa, deneye yanıla birbirlerinin vücut sıcaklığından yararlanacak kadar yakın, ancak birbirlerini incitmeyecek kadar uzak durmayı öğrenmişler.

KISACA ;
Bizim de uzun dikenlerimiz var. Bunlar hayata karşı filtrelerimiz. Bazen faydalı,bazen de zararlı.Çoğu zaman, kimseleri yaklaştırmıyoruz yanımıza.
Filtrelerimizden elemeden kimseleri sokmuyoruz özel dünyamıza.Ne var ki, sıcaklık ancak yakınlaşmakla mümkün.
Birbirini incitmeyecek kadar uzak, hayatın soğuk zamanlarında üşümeyecek kadar da yakın olmayı öğrenmeliyiz.
Aynen kirpiler gibi..

Masumi Toyotome'nin "Herşeye Rağmen Sevgi" adlı kitabından;

Dünyada sevilmek istemeyen kişi yok gibidir. Ama sevgi nedir? Nerede bulunur biliyor muyuz?

Sevgi üç türlüdür:

Birincisinin adı "Eğer" türü sevgi!..

Belli beklentileri karşılarsak bize verilecek sevgi türüdür.

Eğer iyi olursan baban, annen seni sever.

Eğer başarılı ve önemli kişi olursan, seni severim.

Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim.

"En çok rastlanan sevgi türü budur"

Bir şarta bağlı sevgi.. Karşılık bekleyen sevgi..

"Sevenin, istediği bir şeyin sağlanması karşılığı olarak vaad edilen bir sevgi türüdür bu"

"Nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı birşey kazanmaktır."

Evliliklerin pek çoğu "Eğer" türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları başlıyor. Sevgi giderek nefrete dönüşüyor.

En saf olması gereken anne baba sevgisinde bile "Eğer" türüne rastlanıyor.

Bir genç Tokyo Üniversitesi giriş sınavlarını kazanarak babasını mutlu etmek için, çok çalışıyor. Okul dışında hazırlama kurslarına da gidiyor. Ama başarılı olamıyor. Babasının yüzüne bakacak hali yok. Üzüntüsünü hafifletmek için bir haftalığına Hakone kaplıcalarına gidiyor.

Eve döndüğünde babası öfkeyle "Sınavları kazanamadın. Bir de utanmadan Hakone'ye gittin" diye bağırıyor.

Delikanlı "Ama baba, vaktiyle sen de bir ara kendini iyi hissetmediğinde Hakone kaplıcalarına gittiğini anlatmıştın" diyor. Baba daha çok kızarak, delikanlıyı tokatlıyor. Çocuk da intihar ediyor.

"Gazeteler intiharın anlık bir sinir krizi sonucu olduğunu söylediler, yanılıyorlardı".

"Delikanlı babasının kendisine olan sevgisinin yüksek düzeydeki beklentilerine bağlı olduğunu anlamıştı!.."

İnsanlar "Eğer" türü sevginin üstünde bir sevgi arayışı içindeler aslında..

"Bu sevginin varlığını ve nerede aranması gerektiğini bilmek, bu genç adamın yaptığı gibi, yaşamı sürdürmekle, ondan vazgeçmek arasında bir tercih yapmakla karşı karşıya kaldığımızda önemli rol oynayabilir".

İkinci tür sevgi "Çünkü" türü sevgi...

"Bu tür sevgide kişi, bir şey olduğu, bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır."

"Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin. (Yakışıklısın!)"

"Seni seviyorum. Çünkü o kadar popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki.."

"Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun ki.."

"Seni seviyorum. Çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki.."

Çünkü türü sevgi,eğer türü sevgiye tercih edilir.

Eğer türü sevgi, bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan büyük ve ağır bir yük haline gelebilir. Oysa zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz, hoş bir şeydir, egomuzu okşar.

Bu tür, olduğumuz gibi sevilmektir.

İnsanlar oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır.

Ama derin düşünürseniz, bu türün, "Eğer" türünden temelde pek farklı olmadığını görürsünüz.

Kaldı ki, bu tür sevgi de, yükler getirir insana..

İnsanlar hep daha çok insan tarafından sevilmek isterler. Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar.

Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar. Böylece yaşama sonsuz sevgi kazanma gayretkeşliği ve rekabet girer.

Ailenin en küçük kızı yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfın en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. Üstü açık BMW'si ile hava atan delikanlı, Ferrari ile gelene içerler. Evli kadın kocasının genç ve güzel sekreterine içerler.

"O zaman bu tür sevgide güven duygusu bulunabilir mi?"

"Çünkü türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz"

Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var..

Birincisi..

"Acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz?" korkusu..

Tüm insanların iki yanı vardır. Biri dışa gösterdikleri.. Öteki yalnızca kendilerinin bildiği..

"İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terkederlerse" korkusu buradan doğar.

İkincisi de..
"Ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa.." endişesidir.

Japonya'da bir temizleyicide çalışan dünya güzeli kızın yüzü patlayan kazanla parçalanmış. Yüzü fena halde çirkinleşince, nişanlısı nişanı bozup onu terketmiş. Daha acısı.. Aynı kentte oturan anne ve babası, hastaneye ziyarete bile gelmemişler, artık çirkin olan kızlarını..

Sahip olduğı sevgi, sahip olduğu güzellik temeli üstüne bina edilmiş olduğundan bir günde yok olmuş. Güzellik kalmayınca sevgi de kalmamış. Kız birkaç ay sonra kahrından ölmüş..

"Toplumlardaki sevgilerin çoğu 'Çünkü' türündendir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür"

Peki gerçek sevgi,asıl sevgi nedir?

Sevgilerin üçüncü türü "Rağmen" türü sevgidir.

Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında birşey beklenmediği için "Eğer" türü sevgiden farklı bu..

Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp, böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için "Çünkü" türü sevgi de değil.

Bu üçüncü tür sevgide, insan "Birşey olduğu için" değil, "Birşey olmasına rağmen" sevilir.

Esmeralda, Qusimodo'yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına "rağmen" sever. Asil, yakışıklı, zengin delikanlı da Esmeralda'ya çingene olmasına "rağmen" tapar!..

"Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara 'rağmen' sevilebilir. Tabii bu sevgiyle karşılaşması şartı ile.."

Burada insanın, iyi, çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmiyor. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine "rağmen" olduğu gibi, o haliyle sevilebiliyor. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor ama en değerli gibi sevilebiliyor.

"Yüreklerin en çok susadığı sevgi budur"

"Farkında olsanız da, olmasanız da, bu tür sevgi sizin için yiyecek, içecek, giysi, ev, aile, zenginlik, başarı ya da ünden daha önemlidir."

Size bir soru;

"Kalbinizin derinliklerinde, dünyada kimsenin size aldırmadığını ve hiç kimsenin sizi sevmediğini düşünseydiniz, yiyecek, elbise, ev, aile, zenginlik, başarı ve üne olan ilginizi yitirmez miydiniz?.. Kendi kendinize 'Yaşamamın ne yararı var' diye sormaz mıydınız?.."

"Şu anda en sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini anladığınızı bir düşünün.. Dünya birden bire başınızın üstüne çökmez miydi?. O an yaşam size anlamsız gelmez miydi?."

"Diyelim sıradan bir yaşamınız var.. Günlük yaşıyorsunuz. Günün birinde gerçek, derin ve doyurucu bir sevgi bulacağınızdan umudunuz olmasa, kalan hayatınızı nasıl yaşardınız?.."

"Böyleleri ya iyice umutsuzluğa kapılıp intihar ediyorlar ya da iyice dağıtıp yaşayan ölü haline geliyorlar."

"Bugün yaşamınızı sürdürebilmenizin nedeni 'Rağmen' türü sevgiyi şu anda yaşamanız ya da birgün bu sevgiyi bulacağınıza inancınızdır."

"Bugün yaşadığımız toplumda herkesi doyuracak bu sevgiyi bulmak zor. Çünkü herkesin sevgiye ihtiyacı var.. Kimsede başkasına verecek fazlası yok"

"Yakınımızda olan birinin bu sevgiyi bize vermesini bekleriz. Ama da o da aynı şeyi başkasından beklemektedir."

Peki bu dünyada sevgi ne kadar var?..

Açlığımızı biraz bastıracak kadar.. Ve de yemek öncesi tadımlık gelen iştah açıcılar gibi.. Bu minnacık tadım, bizi daha müthiş bir sevgi açlığına tahrik ve teşvik ediyor. Bu minnacık tadım sevgiye ne kadar muhtaç olduğumuzu anlatıyor. Büyük bir hırsla ana yemeğin gelmesini ve bizi doyurmasını bekliyoruz..

Hani nerede?..

Hepsi o..

"Dünyadaki en büyük kıtlık, 'rağmen' türü sevginin yeterince olmayışıdır!.."

Masumi TOYOMOTE

SENİ DÜŞÜNÜYORUM ( ANNEME)   Seni düşünüyorum çiçeklere bakarak Seni düşünüyorum tomurcuklara bakarak Seni düşünüyorum akan suya bakarak Seni düşünüyorum annem bana bakarak   Beni hayata bağlayan yalınız ça sensin Umut gözyaşlarımı sen silmiştin Bana baktın beni sen yetiştirdin Seni düşünüyorum annem çocuklara bakarak   En umutsuz olduğumda yanımda buldum Verdiğin çilelerime neşem diye güldüm Kader ayrılık verdi suçum yok mahsumum Seni düşünüyorum gençliğime bakarak.   Mevlut Uygun un <<ÜLKEMİN KIYISINDAN NEFESLER>>isimli kitabından alınmıştır.   yazarın izni olmadan başka yerde yayınlanması yasaktır.

Yatakta uzanıyorsun.Örümcek ağının narin yapısına çivilenmiş sivri sinekler gibi kıpırtısız ve "yensem de bitse" der gibi bir uzanış ve susuş hali. Tavanın her zaman pürüzlüydü. Beyaz aşağı doğru sarkıtları olan bu tavan üst kattaki komşuya göre zemindi, yerdi. Demek ki aynı şey farklı yerlerden ve yaşantılardan bakıldığında ayrı amaçlar için kullanılıyordu. Senin ulaşamayacağının üzerinde bir ötesi ayak gezdirebiliyordu, koşabiliyordu hatta iki buçuk yaşındaki kız çocuğu bu tav/banın üstünde tepinebiliyordu.

Duş almak için banyoya geçiyorsun. Aynada beyaz bir yüz ve küçük kahverengi gözler karşılıyor seni. Yaklaşık 37 senedir aynı gözlere sahipsin. Üstelik onlardan sıkıldığında olmadı hiç, şaşıyorsun. Yine sabah erkenden çıkmış olmalı evden. Dolabın çekmeceleri açık bırakılmış belli ki beyaz gömleğini bulmakta güçlük çekmişti her zamanki gibi. Dolabı açıyorsun. İçin götürmüyor kalabalık bir kahvaltıyı. Kapatıyorsun ve bir kahve yapıyorsun kendine. O sırada kapı çalıyor. İki ekmek ve günlük gazeten... Nedense öteki gün bayatladı diye birini atacağın ekmeği tam on bir senedir sipariş ediyorsun ve on bir senedir her gün bir ekmeği ufalıyorsun balkon demirinin altına. Her ne kadar Nilgün'ün sözünü tutmaya çalışsan da, öyle ya "kuşlara iyi bakın" demişti intihar mektubunda, aslında sen biraz da bahane giydiriyorsun bayat ekmeklerine. Onlar senin iyiliğinden değil, kocanın eve erken gelme ihtimaline karşı alınmış karın toklukları.


Duş almak için banyoya giriyorsun. Omuzlarında vişne çürüğü izler... Tadı güzel midir ki? Ne garip değil mi, insan kendi tadını hiçbir zaman bilmiyor ve öğrenemeyecek.

İzmarit çiğneyen kaldırım taşları gibi,
Üstüne basılıyor saçlarımın.
Ben hiçbir zamanı yetiştiremedim
Koşuda düşen at bünyeme.
Ve korktuğumdan fırlattım sırtıma çökenlerimi,
Yorgunluğum hükümsüzdür.

Buz tutmuş karların altında eski sıcak giz değil mi oysa?
Çıkacaksa çim yeşili ortaya,
Ki bir gün bende düşeceksem bu yeşilin altına,
Gözümü alan beyaz her zaman beyaz mıdır sadece?
Cennet bile yedi katsa,
Kaçıncı katındayız dünyanın?
Zeminin manzarası buysa ,
Çatı katına gömün bedenimi öldüğüm vakit.

Tenler birer leke sevişirken gece vakitlerinde.
Cuma günlerinin mübarekliği tutuyor da
Günaha giriyor diğer altı gün,
Altısının da altı yatak,
Üstü bir at, bir kısrak.

Omzumda vişne çürükleri ezilmiş
bahar gecesinde,
Annem olsa reçel yapardı.
Ben dokunamadım bile.

Hayatı baş aşağı izlemeye kalkmış bir yarasa gibi gecenin orta yerinde kalıveriyorsun bir dalın altında. Dünya ters geliyor uçmaya başladığın her vakit. Seneler önce evleniyorsun his boşluğu kabarık bir adamla. Başarının yüksek, isteğinin yok olduğu bir meslekte en iyilerden biri oluyorsun. Çocuk doğurmayı çok istiyorsun, eşin istemiyor, o yüzden hep zayıf kalıyor göbek kısmın. Bir dağ gölü kasabasında uyanmayı diliyorsun; fakat yine beton evinde uyanıyorsun storlu perdelerden içeri sızan gün ışığıyla birlikte.

Sen hayatı baş aşağı izlemeye alışkın bir yarasa gibisin. "Uçuyorum" dediğin an insanlara göre olağan, kendine göre ters hayatta havalandın.

Tutup iki omzundan hayatı sarsasın var, tam yakaladım diyorsun, insanlar gülmeye başlıyor, bu kadın paçasına yapışıp hayatın ne dileniyor diye.

Baktığın yere göre düz duran her şey nasıl da değişir görüyorsun. Duşunu aldın, evden çıkıyorsun, arabana biniyorsun, en sevdiğin şarkı çalıyor kulaklarında.Her şey alelade, her şey öylesine, biraz da öyle olması gerektiği için öyle işte.

Oturup ağlıyorsun, değiştirmek için ortalama belki de 30 senenin daha olduğu hayatı hala kabulleniyorsun diye.

ALINTIDIR.

Bana bir nihavend çal kemancı
Şöyle inceden, derinden olsun
Biraz sonra akşam iner bu şehrin üstüne
Usuldan bir yağmur başlar sonra
Ne var ne yoksa dökülür ortaya bir bir
Umutlar, kederler, yüzleşmeler, inançlar,
ve aldatmalar
En beteri de aldatılmışlık olur bilir misin
Hepsini hazmedersin de, bir o dikilir karşına
Yedi kollu canavar gibi

Bana bir nihavend çal kemancı
Şöyle inceden, derinden olsun
Her dokunuşun, bütün sözlerin
Ve ela gözlerin yalan olduğu an
Martılar sessizce kaybolur ufukta
Sevda denen yalanın
Kahrolasıca gerçek yüzünü görürsün
İşte yağmur tam o anda başlar usul usul
Yavaşça kımıldar yüreğindeki sancı

Bir nihavend kemancı
Bir nihavend çal, nolursun
Çal da dursun bu zaman
Çal da sussun bu deli gönül
Çal da bitsin bu deli sevda
Bir nihavend çal, nolursun

Hayat;
Korkusuz yürüdüğüm bir uçurum derinliği
Dibinde imdatsızlığım.
Kaçak sözler suç üstü
Günahın manâsına ortak olmayacağım.

Hiç dokunmadım rengine

Göçsüz kuşların bakışlarında
Yeşillerim

Ölümbaz bir uçuş
Kırılsa da kanatlarım
Bilirim toprağın hatır bilir
Hâkisini...
.........Kolları yuva sıcağı...


Siyah, aşkın sırtında kambur gibi
O ezildikçe ben ölüyorum...


Nicedir,
Yaşamak umudu dudağımdan öpmüyor
Dallarımı titretmiyor bahar heyecanı
Çalınmış zamanların hesabını tutmuyorum
Kalan yanlarımı yamalıyorum maviye
Ve,
Ben yarına ebruli vakitler biriktiriyorum...


Hüznümü yasladıkça kalemime
Şiirlerim ağlıyor
Son söz hep fasl-ı veda
Ben yine başa dönüyorum.

Oysa yüzüm hep beyaza dönük
Babam adımı koyarken sıyahı yakıştırmış

Ama;

Beyaz iç yanım, sevi mabedim
Siyah kilitli kapılarım
Arkasında saklı kanamaya hazır
Kırık duygularım...

Ve;

-Biz birbirimizi hiç sevmedik-


Son kez kendime geliyorum
Bir daha kapımı çalmayacağım...




Leyla Usta

Gel Yoksa
Sonum Olacak Bu sehir
çıkmaz sokakların birinde
vereceğim bu canımı

Gel Yoksa
yine meyhane köşelerinde
sabahlayacak
ve hiç ayık dolaşmayacağım

Gel Yoksa
en karanlık geceler çökecek üstüme
ve o karanlık gecede sonumu bulacağım
o kaldırımlardan hiç uyanamayacağım.

Gel Yoksa
yanlız ayak izlerim kalacak
sana gelen tüm yollarda
yıldızlar sönecek gecelerimde.

Gel Yoksa
ay rest çekip artık uğramayacak pencereme.
ve sana olan sevdam suç sayılacak
kelepçeler takacaklar kollarıma

Gel Yoksa
ben,bu şehirden sürgün edileceğim.
ve sana bin yıl daha uzak kalacağım..
çığlıklar atacağım ama duymayacaksın.

Gel Yoksa
sana son kez uzanan şu ellerimi tutamayacaksın.
hep yaptığın gibi beni yine yalnız bırakacaksın.
anlasana artık sonum olacak bu şehir gelmezsen.

                               sivaslı cengiz
                                 2,11,2008
                                 (düzenleme)

not:arkadaşlar düzenlemesini yaptıgım bu şiirin orjinalini ziyaretci defteri bölümümde bulabilirsiniz.saygılar.

 

BAK YİNE
ÜMİTSİZ BİR AŞKA
BAĞLANDIN KALDIN
EY GÖNÜL
 
O BİR HURİ,O BİR MELEK
O DÜNYALAR GÜZELİ
HİÇ O SANA
YAR OLURMU SANDIN
EY GÖNÜL
 
ONUN CİLVESİ,NAZI
EDA'SI BİR BAŞKA
ONUN O  BAKIŞINA
CAN DAYANIR'MI
EY GÖNÜL
 
AH,GÖNÜL
DELİ,DİVANE GÖNÜL
SENİN BU SEVDALARIN
HİÇ BİTMEZMİ

BAŞI,DUMANLI
YÜCE DAĞLAR GİBİ'SİN
SÖYLE SENİN  BAŞINDAN
DUMAN HİÇ GİTMEZMİ
EY GÖNÜL.              
         
     SİVASLI CENGİZ
        6/5/2008

 

Yüreğin zül zengini ruhun sevgiye şaki
Diyârlar hep âşiyân sanma varlığın baki
Kin eken zihniyete diken büyütür hâki

.......Zifiri hücrelerin kendi usunda sara
.......Şaki dön bak aynaya kendi boynunda sıra.

Leyla Usta

Şu an okuduğun şiir duyguysa
Nefretle kurulan söz benim değil
Ruhun aynasın da aşk bir kurguysa
Başrole seçilen yüz benim değil.

Kör bir nokta da açılır perde
Kurulur sahneler devasız derde
Kader oyununu bozduğu yerde
Sonunu izleyen göz benim değil.

Ağlarsın sanırsın cevherin artar
Kuruyan her sine değerin tartar
Gerçekler konuşur maskeyi yırtar
Altında saklanan giz benim değil.

Malın çoğalınca halin has mıdır?
Merhamet damar da dönen yas mıdır?
Embesil usun da tek güç kas mıdır?
Bilmez ki bükülen diz benim değil.

Leyla'yım ece'yi yâr diye bildim
Sevgiyi sönmeyen nur diye bildim
Vefâyı ölçülmez zur diye bildim
İyi bak, değişen öz benim değil.

Leyla Usta

Sen ağını örerken
Ben dağında gölgeydim.

Tutupta fırlattığın
Can çekişen bölgeydim.

Sanma ki çok cahildim
Sanma ki bir bilgeydim.

Suretim hep belliydi
Ben duyguya hibeydim.

 -Ama;

Madem sen yazdın çizdin
Yarınımı dünümü.

Şimdi sen söyle kader!
Hangi yöne gideyim.

Yaşamın gizi oyun
Ben değişmez ebeyim.

 Leyla Usta

AyNe

Yalnızlığım(a)  Ben dar mekanlara giremedim Ya da, girdiklerim hep çok genişledi ben girince İçimdeki yalnızlığım o kadar büyüktü ki; Dar mekanlara sığamazdım... Ve o kadar büyüktü ki yalnızlığım; Benden önce gitti hep gideceğim yerlere, Ve benden sonra döndü geleceğim yerlerden Başlangıcını hiç hatırlamıyorum... İlk ne zaman hissettiğimi de bilemiyorum... Bildiğim, hep benle olduğu... Gece ve gündüz beni hiç bırakmadığı... Ve hatta uyurken Ve hatta rüyalarımda Acaba benden önce de var mıydı? Yada, Yoksa benle beraber mi doğdu? İkizim olabilir mi benim yalnızlığım?? Ben duymadan o da, Anneme anne, babama baba mı dedi yıllarca acaba? Okul sıralarında benle beraber mi öğrendi okumayı, Okudukça yalnızlaştı mı benim gibi, Çoğalacağını sandıkça azaldı mı? Beni sevmek isteyenler vardı da, Onun yüzünden mi ulaşamadılar? Ona mı dokundu bana uzanan eller?? Onda mı kayboldu bana gelenler?? Ah yalnızlığım Tek varlğım Ya ben annemi uğurlarken sonsuzluğa, Sen de ağladın mı benim kadar? Ve sen de şiir yazdın mı tıkandıkça hayatta, Düğümlendikçe boğazında yumrular?? Gözyaşların üzerine damlayıp, dağıttı mı yazdıklarını? Sen de beni mi anlattın ağlayarak yoksa? Adımı söylemeyip herkesin dilindeki gibi, Yalnızlığım mı dedin yoksa sen de bana??     Eser Tunay   @yn€